05-07-18 -2%

Vorige week mochten we ons weer melden bij de nefroloog.
Dit keer “mijn eigen” om de hoek.

Ik had maandag 24 uurs urine opgevangen en dat heb ik dinsdag ingeleverd met wat buisjes bloed.
En vrijdag kregen we de uitslag.

Er was in de afgelopen maanden toch weer 2% functie van afgesnoept….. inmiddels zit ik op 12%.
Dat was toch wel even schrikken, juist omdat ik weer ietsje beter en lekkerder in mijn vel zat.
Maar niks aan te doen.

Voor nu zo doorgaan, nog iets beter met eten opletten en over 2 maanden weer terugkomen (en eerst via het lab met hetzelfde riedeltje).
Aangezien mijn afvalstoffen e.d. nog netjes waren heb ik er geen nieuwe medicijnen bij.
Dat scheelt wel, want betekend dat als het nog minder word we misschien nog kunnen toveren en uitstellen met medicijnen tot de transplantatie.

Ik slik dus nog steeds alleen vitamine D en een bloeddrukverlager.
En ook de bloeddruk blijft, thuis, binnen de grenzen.
Al met al gaat het dus nog best netjes.

Mijn Hb was de vorige rond 8 en die hebben we (met uitzoeken welke groenten en noten het best zijn) inmiddels omhoog gekregen tot 10.2
Dat scheelt vast ook 😀

Verder kwam afgelopen week een redacteur van wisselwerking langs.
Ik werd geïnterviewd over waarom bij het Erasmus een transplantatie ipv bij het umcg.
O.a. mijn te hoge bmi is daar de oorzaak van maar dat weten de vaste lezers hier al wel;-)

De interviewer vertelde trouwens dat de nierpomp (eens in de paar jaar een uur of 7/8 in een stoel aan een gevaarte hangen, soort dialyse maar dan terwijl je niet gedialyseerd hoeft te worden) niet verplicht is!
Dat stukje hadden ze me niet verteld …..
Maar dan nog hebben we het idee dat het erasmus wat beter bij ons past.

Voor nu hebben we een maandje “vrij”.
Van artsen, ziekenhuizen en moeten.
We proberen de weken ook erg rustig in te plannen met max 2 “moetjes” per week.

Lukt aardig moet ik zeggen 😉

Geniet van het mooie weer en tot snel!

Liefs  M

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

22-06-18 Groen licht!


De afgelopen weken waren erg spannend.
Hoewel ons Marleen vorige maand al door de nefroloog was goedgekeurd moest de chirurg ook nog akkoord gaan.
De verwachting was dat dat geen probleem verder zou zijn maar toch…ergens blijft de onzekerheid; het ging al 2x niet door.

Ik merkte dat ik de laatste tijd ook gewoon moe was in mijn hoofd, niet alleen in mijn lijf.
De spanning was flink aanwezig en ik kroop steeds meer terug in mijn cocon.
Geen energie voor uitgebreide belletjes en andere dingen als ons gezin.

Afgelopen woensdag was het zover!
De afspraak met de chirurg in het Erasmus.

Marleen was helaas zondag ziek geworden en nog echt niet fit maar we gingen toch (tis een topper hoor!).
Dus zorgden we voor een dekentje en kussen op de achterbank; zo kon ze lekker liggen, wat wegdommelen of gewoon lekkerder zitten hangen.
Roelf had helaas weer een aanval in zijn pols dus ook hij kon niet rijden.
Ik grapte al “ik ben vandaag de minst zieke van ons 3!”

Maar goed, de afspraak, we werden binnen geroepen, een chirurg kwam weer even gezellig aan mijn buik voelen, rukken en plukken.
Is er plaats, voelen we de slagader, waar gaan we snijden…
In de tussentijd kregen Roelf en Marleen te horen dat alles in orde was, zij mocht doneren en kregen ze de ct-scan van haar nieren te zien.
Dat stukje heb ik dus gemist omdat ik uitleg kreeg over de snee die ik krijg en waar enzo.

Maar gelukkig, slagader is nog steeds te voelen 😉 de plek goed bereikbaar en de snee? Zoals ik altijd antwoord bij dat soort dingen “ach, ik ben toch al getrouwd 😉 “.

Gelukkig mocht ik daarna ook nog even naar ons Marleen haar nieren kijken en kregen we te horen dat haar linkernier waarschijnlijk de mijne gaat worden!
Bijzonder om te zien en te horen.

Daarna moesten we door naar de Anesthesist (ik blijf het een rotwoord om te schrijven vinden) maar daar was het erg druk.
Gelukkig werden we, met veel hulp, smeken en bedelen, er alsnog tussen gepropt.
Ze vonden het ook wel sneu om daarvoor weer 500 km te moeten rijden!

Eerst kreeg ons Marleen een vragenlijst die ze in moest vullen, daarna een gesprek met de apotheekdame. Nou dat was nog geen 30 seconden.
”Gebruik je medicijnen?” “Nee” “Niks?” “Nee” “Oké, tot ziens! “
Daarna bloeddruk meten, dat was ook zo gepiept.

En toen naar de anesthesist. Die was ook vrij vlot klaar met ons Marleen 😉
Nog even een vlotte uitleg over hoe narcose werkt en wat ze gaan doen.
Bijwerkingen en andere dingen die verplicht verteld moesten worden en klaar.

Maar ik moest vragen of ze mijn goedkeuring van januari wilden verlengen.
Dat was iets ingewikkelder omdat het programma niet helemaal meewerkte.
Maar ook dat lukte!

De keuring die ik in januari heb gehad was nog maar geldig tot begin juli.
Zo snel worden we niet geholpen dus vandaar de verlenging.

En, in januari hadden ze bedacht dat ik na de ingreep een nacht naar de pacu moest (extracontrole afdeling) maar degene die wij woensdag spraken vond dat raar.
Hij vroeg aan mij, waarom hebben ze dat gedaan?
Waarop ik antwoordde “omdat ik dik ben”
Hij keek me aan…”dat is in ieder geval een eerlijk antwoord!”
Tja, ik ben het nu eenmaal is geen ontkennen aan 😉
Maar toch, mijn bmi is laag genoeg om niet naar de pacu te hoeven! (dat is bij >45 bmi)
En dat scheelt weer bij de planning van de ingreep want er is geen extra afdeling met plannen nodig!
Dus dat regelde hij meteen, na overleg met een collega, en belde het ook meteen door aan de chirurg!

We staan dus nu op de planlijst voor de transplantatie!
De wachttijd is 2 tot 6 maanden dus we hebben nog even te gaan.

In de tussentijd moeten wij ,Marleen en ik, verplicht gaan winkelen.
Nachthemden, sloffen, toilettas en inhoud….we kunnen het maar vast in huis hebben 😀

Vandaag gaan we nog even naar de nefroloog hier voor de laatste bloeduitslagen, ben benieuwd hoe het met mijn nieren gaat.
Ik hou jullie weer op de hoogte!

Voor nu, Bedankt voor het duimen lieve mensen, het heeft super geholpen!

X M

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

02-06-18 Uitslagen, het nieuwe Erasmus en de daktuinen

Vorige week was het weer zover!
Eindelijk mochten we naar het Erasmus voor de uitslagen van de scan en urinetesten van ons Marleen.
En zouden we dus weten of de Nefroloog haar goed zou keuren als donor…..

Zoals altijd gingen we ruim op tijd weg (op 250km kan er van alles gebeuren en we willen niet te laat komen) dus hadden we ruim de tijd om de nieuwe dingen in het Emc te bekijken.

Zoals de aanmeldzuilen. Je komt aan, stopt je idkaart of paspoort in een zuil en er staat ineens van alles persoonlijks van je op een beeldscherm (vind de privacygevoeligheid daar nog wel een dingetje, iemand die vlak achter je staat kan vrolijk alles van je meelezen).
Als alles klopt klik je op verder en krijg je een bon.
Daarop staan al je afspraken van de dag en waar je moet zijn +een barcode.
Die barcode moet je dan weer scannen in de wachtruimte van je afspraak…….
Het zal wel efficiënt zijn…..

Aangezien wij tijd genoeg hadden en ik had gelezen dat vlak voor onze afspraak de daktuinen op de 8e etage waren geopend besloten we daar eerst eens heen te gaan.
De juiste lift om naar boven te gaan was nog best zoeken!
Het uitzicht was trouwens wel mooi, ik was alleen volkomen mijn noord/zuid oriëntatie kwijt.
(er werden tv?opnames gemaakt, we zagen ze een paar keer op verschillende plekken in het ziekenhuis filmen!)

Aangezien het fris was (we waren thuis vertrokken met 24 graden, in Rotterdam miezerde het!) gingen we snel weer naar binnen en op zoek naar waar we moesten zijn.

Stond er in het oude gebouw in de buurt van elke afdeling wel een koffie/thee/water apparaat; in het nieuwe hebben we die helaas nog niet ontdekt.
Maar goed aangekomen in de wachtkamer briefje scannen en maar zitten.
We kregen nog een bon voor een kopje koffie/thee met een muffin vanwege de opening.
Die zouden we na de afspraak wel inleveren.

 

Na ruim een half uur na onze afgesproken tijd werden we geroepen….spannend!
De arts vroeg aan ons Marleen of ze eerst alleen de uitslag wilde horen maar dat vond ze niet nodig.
Dus gingen we gedrieën mee naar binnen.

Daar kregen we te horen dat haar nierfunctie gemiddeld 115% is!
Je hebt minimaal 85 nodig om te mogen doneren dus dat zit wel snor.

Ook zit ze met haar niermaat (jaja hier komen intieme details!) precies tussen haar vader en mij in 😀
Die van Roelf zijn 12cm, de mijne 8…die van haar dus inderdaad 10, gemiddeld.
En 10 is een heel mooi cijfer 😉

Ze is dus nefrologisch goedgekeurd als donor.
Nu moeten we nog een maandje wachten op onze afspraak bij de chirurg.
Die gaat kijken of hij vind dat wij geopereerd kunnen worden.
En als hij akkoord geeft staan we vanaf die dag op de ok-lijst!

De wachttijd op die lijst is trouwens 2 tot 6 maanden…. Maar dat ga ik nog wel even uitzingen zonder dialyseren is mijn planning!

Ook is er een mogelijkheid om op de oproeplijst te komen, dat houdt in dat als er iemand, om wat voor reden dan ook, op het laatste moment (een dag van tevoren) toch niet geopereerd kan worden, wij dan gebeld kunnen worden en direct naar het emc moeten.

Ons Marleen heeft met haar oppas en lief die mogelijkheid besproken en zij vinden dat we dat moeten doen!
Echt lief, iedereen staat dan meteen klaar om de kleindames op te vangen zodat ik dan snel haar nier kan krijgen 😀

We hebben afgesproken om, zodra we het akkoord van de chirurg krijgen, even te shoppen voor pyjama’s, toilettasspul enz. dan hebben een “voor de zekerheid tasje”klaar staan en hoeven we niet bij eventuele haast in kasten te gaan plukken en rukken!

Het blijft ontzettend spannend…..
Duimen jullie nog een maandje voor akkoord?

Liefs M

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

25-05-18 Een blog van Ons Marleen

Zo nou eindelijk blik vanuit mijn ogen.
Wat en waarom ik er voor gekozen heb.

Ruim 2 jaar terug wouden mijn vader en majel met mij praten.
Vertelde ze over majel haar nieren en afnemende gezondheid.
Toen heb ik al gezegd dat ik me best wou laten testen.
Maar dat idee vonden ze toen nog maar niks.
Aangezien ik vrij jonge kinderen heb.

Maar toen kwam er een vriendin om de hoek dus mijn aanbod kon van de baan.
Toen dat helaas niet door kon gaan, wouden ze toch kijken of mijn vader kon ook die mocht helaas niet.
Dus het eindigde weer met niets waarop ik toen gezegd heb dat mijn aanbod nog stond.
Want waarom zou je niet proberen toch.
Want niet geschoten is altijd mis
Zo gezegd zo gedaan.

Want waarom zou je niet een ander helpen als die mogelijkheden er zijn.

En ja er zitten risico’s aan.
Maar voor majel hangt er meer vanaf dan voor mij blijf ik bij.
En idee dat mijn vader nog langer met haar verder kan leven is ook wat waard toch.
En daarbij blijf ik erbij als er mogelijkheden zijn moet je die benutten.
En tuurlijk vind ik het ergens spannend.
Maar bang ben ik niet.

Mijn lichaam is kerngezond en dit soort operaties voeren ze niet voor de eerste keer uit.
Kortom gaan met die twingo en op naar Rotterdam.

Afgelopen 1 maart was dan zo ver!
Speciale dag, afgelopen jaar is mijn oma overleden en 1 maart was haar verjaardag.
Letterlijk een engeltje bij me…

Onderzoek na onderzoek.
Waarom ik de vraag kreeg of ik uit twente kwam….
Personeel wist niet echt wat ze met me moesten.
Maar we hebben best gelachen!

Maar goed van 1 maart op naar 27 maart en daar bleken de eerste uitslagen goed.
Op 4 mei kreeg ik de scan en die viel me best tegen.
Ze spuiten van die troep in je.
Puur vergif vind ik het maja alles voor het goede doel he.
En dat deed me echt zeer.
Maar ik heb het overleefd en er echt wel even last van gehad.

En gister 24 mei was dan moment van de waarheid.
Werd een ja of een nee.
En gister werd het een ja.

Nu die chirurg nog omkopen en feest kan beginnen.
Want ik zou er voor zorgen dat erasmus me hoe dan ook gaat herinneren! Dat mens wat volgens hun uit twente kwam maar toch niet zo bleek te zijn.

Voor nu ff klein verhaaltje van mij!

En mensen leef , lach en geniet!

We leven allemaal maar 1x en juist daarom maak er wat van

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

16-05-18 CT-scan en maatschappelijk werk.

Vorige week mochten Flip ik weer fijn een dagje naar Rotjeknor.

Dit keer voor een gesprek met maatschappelijk werk; welke regelingen zijn er voor donoren en naasten.
En daarna zou ze een CT-scan krijgen.
De CT-scan zou in het nieuwe gebouw plaatsvinden dus we wisten al dat we moesten gaan spoorzoeken.
De afspraak met maatschappelijk werk was om 13 uur.
We moesten gewoon naar de nefrologiepoli komen daarvoor.
Voor de scan moest ze zich melden om 13.45 dus we hadden 45 minuten voor een gesprek en uitleg.

Wij zijn altijd te vroeg; omdat je nooit weet hoe het verkeer is van hier naar daar en het is wel lekker om even bij te komen met een kopje thee na bijna 3 uur in de auto te hebben gezeten.
Dus om 12.45 zaten we bij de poli.
De dame achter de balie, hoewel we niks met haar van doen hadden, was al niet echt vrolijk maar zei ook verder niks tegen ons….
Om 13.10 besloten we maar even wel naar haar te lopen; het kamertje waar je je normaal meldt bleef namelijk leeg.

Nou, er was niemand dus wat wij er nou deden….we moesten nog maar even wachten mw zou zo wel komen…. Oké nou dan bel ik ze wel even….
Echt een fijn gesprek 😛
Ze belde en ik zei nog; wij moeten uiterlijk half 2 weg, we moeten om kwart voor 2 bij de CT-scan zijn en we moeten nog zoeken…..
Nou ze zouden zo wel komen van het maatschappelijk werk….

Om 13.20 zagen we een mannetje langs rennen.
Die vervolgens weer achter de balie wilde verdwijnen op zoek naar de beldame…
Waarop ik opsprong en zei: Ik denk dat u ons zoekt, u bent toch maatschappelijk werk?
Waarop hij zei: Ja klopt, ik kom zo bij u…..
Toen ik antwoordde, nou we hebben nog 7 minuten voor het gesprek……
Besloot hij maar een kamertje in te duiken met ons.
(ik heb zo het idee dat ie ons niet echt vriendelijk vond 😛 maar ja hij kwam zo laat….)

Uiteindelijk zijn we door het verhaal heen gesprint op zoek naar de regels waar wij meer van wilden weten.
En kregen we antwoorden die we nodig hebben om, als alles doorgaat, te kunnen regelen wat moet.
En, héél fijn om te weten, Roelf kan, als we in de nieuwbouw liggen, bij mij op de kamer slapen als de arts het goed vind!
Anders helpt mw zorgen dat ie voor de volledige opnametijd een kamertje kan huren in de zusterflat.
Zou wel fijn zijn; mijn andere helft waaraan ik nogal gehecht ben vlak bij me de hele tijd 😀

Om 13.37 liepen we weg bij hem en konden we op zoek naar de radiologie.
Buiten waren we de weg kwijt en zijn we maar teruggelopen naar de gastvrouwen en gevraagd of die even konden meelopen.

Iets te laat waren we bij de goeie afdeling; was helemaal niet zo moeilijk te vinden 😉
De man achter de balie was erg vrolijk en vertelde ons Marleen dat ze een liter water achter elkaar op moest drinken.
Toen ze antwoordde dat ze dat best kon maar er even voor nodig had waren 2 bekertjes voldoende 😀
Nog voor ze goed en wel zat kon ze alweer opstaan en kreeg ze een infuus ingeprikt.
D’r eerste infuus ooit……

Ik zag haar daarna langslopen naar de andere kant op weg naar de scan.
Op zich was ze snel klaar, maar zowel zij als ik hadden inmiddels hoofdpijn van alles.
Dus hoefde ze geen broodje erna, of een kopje thee maar liefst zo snel mogelijk naar de auto.

We waren daarna nog nooit zo snel Rotterdam uit!
Het was echt heel rustig in de stad.
De grote weg was een ander verhaal….
We hebben , doordat we van file naar langzaam rijdend naar file reden, er bijna een uur langer over gedaan om thuis te komen!

Gelukkig knapte ze daarna wat op en de volgende dag was de pijn in haar arm weg.
Ik vind het wat hoor; wat zij moet doorstaan omdat ze mij wil helpen!

Nu wachten we in spanning op de uitslagen; daarvoor gaan we over 2 weken naar de nefroloog en als dat goed is mogen we naar de chirurg……
En als die het goedkeurt…… Gaan we feestvieren!

Dusseh…duimen mag weer, graag zelfs!

Groetjes M

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

07-05-18 Geen klik…..

Vorige week had ik eindelijk de afspraak bij de kaakchirurg.
Om te kijken of mijn kunstklapper een klikker kon worden….

Omdat er, alles goed gaat, een transplantatie aan zit te komen leek het me fijn als boven en onder in 1x klikkers mochten worden.
Dus daar hadden we het over met de Tandtechnieker   totdat de kaakchirurg kwam.

De Chirurg kwam midden in ons gesprek over de transplantatie binnen en zei:
Oh maar dan moeten we het nu niet doen hoor!
Ik snap dat je baalt van de tandplak die je nodig hebt en dat je gebit niet helemaal lekker zit.
Maar we moeten nu geen risico nemen!
Die nier heb je harder nodig dan een klikgebit…..

Daar heeft die man (meer als 2 meter hoog en 2 breed en kolenschoppen als handen) natuurlijk helemaal gelijk in!

Hij gaf aan dat eigenlijk altijd de implantaat goed gaat maar er ook altijd risico’s zijn dat het niet pakt of gaat onsteken.
En dat zou nu niet handig zijn.
Hij wilde wel nog even kijken naar mijn klappers, met die enorme handen in mijn mond…..was een bek vol 😉

Hij gaf aan de technieker door wat hij nog even moest/kon veranderen zodat het gebit beter gaat zitten weer.
En we hebben afgesproken dat als de transplantatie achter de rug en de medicijnen zijn op orde, lijf is gewend enz….. dat ik dan weer terug kom voor wel een klikje.

Voorlopig klepper ik dus zo even door 😉

Groetjes M

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

28-03-18 Uitslagen

Vandaag weer een dagje Rotterdam.
We vertrekken vroeg, dit keer met ons drieën.
Omdat het een uitslagen dagje is….
De uitslagen van ons Flip en, als die goed blijken te zijn, de volgende stappen!
Daar wilden we met z’n drieën meteen van op de hoogte zijn, het kunnen bespreken en opvangen met elkaar.
We zijn ook zo lekker introvert.

We zijn altijd veel te vroeg in Rotterdam; je weet natuurlijk nooit of er files staan of wat dan ook dus een uurtje te vroeg is standaard.
Nou ja, dan even een kopje thee en een broodje in het ziekenhuis.

In de tussentijd slaan de zenuwen flink toe bij ons allemaal.
We worden strontmelig, ach ja….

We worden binnengeroepen bij de verpleegkundige specialiste; dezelfde dame waar Roelf en ik ook al waren geweest.
Na 2 zinnen , wel belangrijke, staan Roelf en ik alweer buiten!

Zo ging het:
Hallo, nou jullie zijn hier voor de uitslagen…. Die zijn goed, de kruisproef is goed!
En dan ga ik nu alleen verder met de donor dus als jullie (R en ik) weer naar de gang willen….

En buiten stonden we weer!

Maar goed, de kruisproef en eerste bloeduitslagen van Flip zijn goed…..
Zij kreeg nog wat andere onderzoeken en vragen en uitleg (ze zal hier zelf binnenkort een stuk over schrijven) en na een kwartiertje stond ook zij weer buiten.

We kwamen weer bij de assistente van de assistente 😉 voor verdere afspraken.
In de tussentijd liep Flip al de hele dag te zuilen met 2×24 urine (>4,5 liter!), moest ze verzamelen voor de afspraak van vandaag, om in te leveren bij het lab.
Samen met een klein potje “verse” .
Ze heeft zich het ongans gedronken onderweg om het maar doorgesmeerd te houden!

We kregen eerst weer voorlichting over de volgende stap en hoe het gaat als alles doorgaat van een andere collega.
Ook daar werden Roelf en ik na verloop van tijd weggestuurd.
In de tussentijd zijn we een stuk wijzer geworden, hebben we gelachen en hebben ze een keer of 3 gecheckt of ze echt uit eigen vrije wil de nier wil afstaan.

Geloof me mensen, wij hadden dat ook al een aantal keer gecheckt en ook het ziekenhuis is er grondig naar op zoek geweest; ze is echt vrijwillig bezig om mijn donor bij leven te worden.

Goed, na het gesprek weer terug naar de assistente van de assistente, daar formulieren gekregen voor bloedafname; ik mocht gezellig ook nog een keer.

Nieuwe afspraak gemaakt met maatschappelijk werker, we waren het zat en wilden naar huis.
In ieder geval ik gaf het aan en de rest is het er mee eens 😉
(alsof ze wat anders durven 😛 )

Die combineren we met de ct-scan die ze gaat krijgen.
En dan hebben we alweer de volgende stap gezet.

De ct-scan wachtlijst is nogal lang dus dat duurt nog een aantal weken….maar geeft niet, we hebben de tijd.

Afwachten en duimen dus maar weer!

XM
(Zo, dit waren de updates, jullie zijn dus nu net zo ver op de hoogte als wij!
Dus nu weer even blog stilte 😉 )

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

01-03-18 Voorlichting en onderzoeken…

Vandaag hebben we een afspraak bij de nefroloog.
Voor (extra) uitleg voor ons Flip over doneren.
Over hoe het zou gaan voor ons als ze zou willen en mogen……
Maar ook wat gevolgen voor haar (kunnen) zijn.

Omdat ze nog zo jong is (hé, zelfs als ze 60 is is ze nog mijn kind en dus jong ja 😛 ) vond ik het wel heel belangrijk om te weten wat voor haar de gevolgen zouden zijn.
Bijvoorbeeld als ze nog een kindje zou willen in de toekomst.
Kan en mag dat nog met 1 nier?
(Neeee dat is nu niet aan de orde maar wel belangrijk voor haar toekomst, je weet tenslotte nooit wat de toekomst brengt en die wil ik niet in de weg staan!)
Trouwens, dat mag…..waarbij ze dan wel iets extra controle moet krijgen tijdens de zwangerschap, maar dat is niet erg.

Nu is ons Flip niet op haar mondje gevallen dus zelf stelde ze ook wat vragen en, wat ook belangrijk is, ze wist de nefroloog zeer overtuigend te melden dat ze zelf met dit idee was gekomen en er, zonder druk van ons, achter staat.

Op dat moment was het voor mij ook duidelijk 😉

Maar goed, na de nefroloog via de assistente.
Daar kreeg ze voorlichtingsmateriaal mee, formulieren voor het lab, containers om 2 x 24uur urine op te vangen, een klein potje om meteen te vullen…..
En uitleg hoe wij bij het ecg-kamertje moesten komen en bij de röntgen voor een thorax-foto.
En mocht ze een kwartiertje aan de bloeddrukmeter hangen.

Het werd een lange dag…..

De bloeddruk was goed.
De ecg ook; we moesten alleen 20 minuten wachten.
Bij de bloedafname was de dame achter de balie niet echt vrolijk te noemen (zeg ik beleefd) en was de wachttijd 45 minuten…
Na een buisje of 10 was ze klaar (ik was al eerder klaar want hoefde er maar 4!).

Bij de röntgen was, net op het moment van de foto, storing!
De dame wilde ons eerst niet weg laten gaan want “ik kan niet zien of er alleen een Thoraxfoto gemaakt moest worden of nog meer”
Waarop ik antwoordde “nee hoor alleen een Thorax… ja dat weet ik zeker…ja heel zeker, echt 100%….”

Ze geloofde me op mijn mooie ogen 😉
Ik had ook gelijk trouwens 😛

De afspraak begon om 13 uur
We reden weg om 16 uur nog iets……

Maar de eerste onderzoeken zaten er op!
Op naar de uitslagendag…..

X M

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

◾24-02-18 Bijzonder….Lief….!

Een blogje waarop ik even heb moeten broeden.
Want hoe omschrijf je het gevoel dat je hebt nou?
Dat had ik toen Diana het aanbood…
Dat had ik bij het aanbod van Roelf….
En nu weer!

Het is niet te omschrijven, zo bijzonder, zoveel liefde.

Toen ik ziek bleek waren onze beiden kinderen meteen bij en met ons.
Leefden ze vanaf het eerste moment mee.
Nu zul je zeggen; da’s logisch, het zijn tenslotte je kinderen!
Maar biologisch gezien (en alleen biologisch gezien!) zijn ze niet van mij.
Hoewel ze vanaf het allereerste begin wel als eigen voelden.

 

Wee je gebeente als je mijn kind iets aan wil doen; dan kom ik even langs!
Dat gevoel was er meteen.

Inmiddels weet ik dat het andersom ook goed zit.

Ons Flip (eigenlijk heet ze Marleen maar zo noemen we haar nooit, tis ons Flipje) is bijvoorbeeld ook mee geweest naar een voorlichtingsavond anderhalf jaar geleden.
Over nierziekte en donatie bij leven, georganiseerd door Treant en het UMCG.
Was erg interessant.
Vanaf toen heeft ze wel eens tussen neus en lippen door gezegd dat ze zich ook wel wilde laten testen eventueel.
En, omdat haar duidelijk werd dat , wat dan ook, doneren belangrijk was en levensreddend is is ze vanaf dat moment al bloeddonor geworden.
Dat vond ik al onwijs goed van haar.
Ons zorgzame Flipje 😉

Toen ik haar kwam vertellen dat Roelf, helaas, alsnog afviel als donor de laatste keer kwam zij met de vraag: “Zal ik me laten testen? Dan weten we in ieder geval of ik wel of niet mag doneren, nu blijven we het ons maar afvragen of het misschien zou kunnen!”

Ze heeft er goed over nagedacht, het er met verschillende mensen over gehad en nu gaan we komende week naar het emc!
Laten voorlichten en misschien de eerste tests al doen; zodat we dan weten of ze eventueel door mag als donor.

Als dat nou niet de ultieme liefdeverklaring van een stiefkind is weet ik het ook niet meer!

We maken er in ieder geval een leuke dag van en Opa vermaakt zich maar met de kleinkinderen 😉

Ik hou jullie weer op de hoogte!
Fijn weekend!
XM

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

20-03-18 Nagellak

Naar aanleiding van mijn orthomoleculaire studie heb ik besloten dat ik nieuwe nagellakken moest aanschaffen!
In Nagellak zit van alles wat eigenlijk niet zo heel goed is (zachtjes gezegd) en alles wat je in je lijf stopt of op je lijf smeert moet ook verwerkt worden.

En daar zijn mijn nieren niet zo heel goed meer in….

(nee dit is geen gesponsorde blog !)

Dus kwam ik viavia op meukvrije nagellak.
Deze nagellak is ook nog eens te verwijderen zonder remover dus scheelt het ook nog eens die meuk!

Het is wel prijzige nagellak, vind ik, maar goed het proberen waard.
Dus hier een foto verslag!

Resultaat na 5 dagen, het verwijderen, heel gemakkelijk!

   

De rode is ook supermooi!

De paarse had ik nagels met en zonder base/topcoat om en om gedaan om te kijken of het wat uit zou maken.
En dat deed het!
De nagels zonder topcoat waren na een dag of 3 minder mooi, de rest na 5 dagen.

De rode hield het 6 dagen supermooi vol!
(en dat is überhaupt een record voor mij!)

Voor mij is deze nagellak dus een aanrader, hij heet little ondine en kost 15.95 per flesje.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen